و محاسبه مىترسيده‌اند ، و به ما خبر رسيده كه يكى از صحابه گفت : من شادمان نمىشوم كه در هر روزى هزار دينار از حلال به دست آورم و در راه خدا ببخشم ؛ و كسب مال مرا از نماز جماعت بازندارد . گفتند : خدا تو را بيامرزد ، چرا ؟ گفت : چون در اين صورت آسوده‌ام از اين كه در قيامت بايستم و پروردگار بگويد : بنده‌ام ، مال را از كجا به دست آوردى و در چه چيز انفاق كردى ؟ اين پرهيزكاران در اختيار اسلام بودند و مال حلال در نزدشان بود و مال را از بيم حساب و ترس اين كه بهترين مال جانشين بدترين آن نشود رها مىكردند و تو از باقى ماندهء امّتى و حلال در زمان تو وجود ندارد . همچون سگان در به دست آوردن مال حرام با ديگران مىستيزى و گمان مىكنى كه در زمان خودت مال حلال به دست مىآورى واى بر تو مال حلال كجاست كه آن را جمع كنى ، وانگهى اگر حلال در نزد تو موجود است ، آيا نمىترسى كه در هنگام بىنيازى قلبت دگرگون شود ، برخى از صحابه مال حلالى را كه به ارث مىبردند رها مىكردند از بيم آن كه مبادا قلبشان فاسد شود آيا طمع دارى كه قلبت پاكتر از دلهاى صحابه باشد و در كار و احوال خود از حق منحرف نمىشوى ؟ اگر اين گمان را داشته باشى به نفس امّاره‌ات كه بسيار به بدى فرمان مىدهد حسن ظنّ دارى . واى بر تو من خيرخواه توام و به صلاح تو مىدانم كه به مقدار كفاف زندگى قانع باشى و براى كارهاى خوب مال جمع نكنى و خود را در معرض حساب قرار ندهى ، چرا كه به ما از رسول خدا خبر رسيده كه فرموده : « كسى كه با دقّت محاسبه شود كيفر مىشود . » « 147 » و فرمود ( ص ) : « مردى در روز قيامت آورده مىشود ، كه مال حرام جمع كرده در راه حرام خرج كرده است » گفته مىشود : او را به دوزخ ببريد ، و مردى را بياورند كه از حرام مال جمع كرده و در راه حلال خرج كرده است به او گفته مىشود : او را به دوزخ ببريد ، و مردى را بياورند كه از حلال مال جمع كرده است ، به او گفته شود :

--> ( 147 ) حديث مورد اتفاق است از حديث عايشه و بارها پيش از اين نقل شده است .